hier…

hier

bericht 22: besluit

Bib2.0 is voor mij zoiets als een paradijselijke schoenenwinkel, waar je schitterende modelletjes vindt die echter jouw voeten martelen, waar je de gemakkelijkste schoenen vindt die er jammer genoeg niet uitzien, en waar je af en toe dat éne bijouke vindt dat èn blits en supergemakkelijk is, en ook nog eens betaalbaar…  Kortom: wie het schoentje past trekke het aan, en gooi al die andere schoentjes die jij niet hoeft met een gerust gemoed maar weg.  En als iemand een ander schoentje leuk vindt dan wat jij blieft: geen probleem, vive la liberté.

Heerlijk aan dit hele web2.0-gebeuren vind ik dus dat er voor elke smaak wel een aanbod en voor elke vraag wel een antwoord is.  En dat de gebruiker daar vrolijk zijn eigen ding kan mee doen. 

Voor de bib betekent het wel dat we zoveel mogelijk verschillende soorten gebruikers moeten proberen aan te spreken.  Wat wij leuk vinden of niet doet niet terzake.  Wel hoe al onze verschillende soorten gebruikers door hun bib willen benaderd worden, of juist niet, en hoe zij er willen mee interageren, of juist niet. De web2.0-mogelijkheden zijn legio – ik denk dat we zoveel mogelijk ervan moeten ter beschikking stellen en ontsluiten.  En is dit niet precies waar bibliotheekwerk over gaat?

open courseware

Ik ben beginnen grasduinen in 100 free Library 2.0 webinars and tutorials, en vond daar een leerpad om u tegen te zeggen: five weeks to a social library.  Wie er na onze 23 dingen nog niet genoeg van heeft, kan hier de theorie meteen omzetten in de praktijk van de eigen bib.  Even verder rondklikken leerde me dat het bewuste leerpad maar één van de honderden gratis-voor-nietse leerpaden is die op de site in kwestie te vinden zijn: ik heb ze meteen opgeslagen in delicious: zeker gaan kijken of er bij of  naast bib2.0 nog iets van je gading tussen zit:  http://www.collegeathome.com/open-courseware/.

sociale bibliotheekcatalogi

Heb zonet even een bezoekje gebracht aan Ann Arbor District Library, Michigan en aan de OBA.  Sociale bibcatalogi zijn krek hetzelfde als delicious, maar dan toegepast op de bibcollectie.  In die zin vind ik ze even leuk als delicious, en heb ik net dezelfde bezwaren: ik wil niet absoluut al mijn voorkeuren en voorkeurtjes delen met de hele wereld, maar het is ontzettend handig om wat je ontdekt te kunnen opslaan ergens op het net, zodat je er altijd en overal aankunt. Ik zal één van de eerste gebruikers zijn, zodra de  Gentse bibliotheek MyDiscoveries aanbiedt.  Ik heb namelijk vorige week de OPAC van mijn favoriete filiaal grondig doen vastlopen door even een uitstapje te maken naar LibraryThing …  Met MyDiscoveries zou dat niet nodig zijn geweest.

Trouwens: de OBA biedt ook BrowseAloud aan, voorleessoftware voor slechtzienden.  Wel leuk om dat even te kunnen uitproberen, maar wat ik onthoud uit de kennismaking, is dat ik hyperblij ben met mijn relatief goeie ogen.

last fm

Net als LibraryThing vind ik LastFm prachtig: gedaan met altijd in hetzelfde rondje van auteurs of uitvoerders rond te draaien; de muziek die ik aangeboden krijgt is verrassend passend voor mijn smaak …

Maar een link naar mijn LastFm account op mijn blog plaatsen doe ik niet.  Net zoals ik mijn account van LibraryThing en Delicious besloten houd, doe ik dat ook met LastFm.  Web2.0 zal niet tenondergaan zonder mijn bijdrage, of wel?

Voor bibliotheken ligt het voor de hand denk ik: mensen die lopen te grasduinen tussen de rekken kun je beter de weg leren naar dit soort toepassingen: delicious voor non-fictie, librarything voor fictie, lastfm voor muziek.  Geen nood meer aan een alwetende bibliotheekmedewerker, de web2.0-community neemt die rol wel over.  Wat de rol van de bibliotheekmedewerker dan wel is?  De gebruiker leren werken met deze toepassingen, onder meer.

Ondertussen ben ik vier tracks verder in het luisteren naar wat LastFm mij voorschotelt.  Het is bijna griezelig hoe het intypen van een twintigtal namen van artiesten mij luistervoer bezorgt dat perfect past  bij mij …

facebook

Ik zit al een tijdje op facebook om de handel en wandel van mijn neefjes en nichtjes te kunnen volgen. Ik weet dus nu ten allen tijde waar ze uitgaan, wie hun vrienden zijn, waar ze zich zorgen over maken, met wie ze ruzie hebben, … Door af en toe uitnodigingen te accepteren om iemands ‘vriend’ te worden, leer ik ook heel veel bij over de handel en wandel van bijv. collega’s: een collega gaat binnenkort trouwen, en ik schijn de enige te zijn die dat weet!!!
Zelf heb ik niet de minste behoefte om aan de wereld te laten weten waar ik uitga, wie mijn vrienden zijn, waar ik me zorgen over maak, … Facebook is wat mij betreft dus gewoon eenrichtingsverkeer, waardoor ik me vaak een voyeur voel, en soms zelfs plaatsvervangend beschaamd voor wat mijn ‘vrienden’ allemaal tentoonspreiden …
Niets voor mij dus.
Al geloof ik wel dat professionele netwerken, bijvoorbeeld voor de bibwereld erg veel te bieden kunnen hebben. Je bereikt duidelijk heel veel mensen heel snel als je iets doet op zo’n netwerk. Kost: nihil, tenzij de tijd om het aantrekkelijk te maken dat mensen je komen bezoeken. De grote vraag is hoe we dat doen natuurlijk: concurreren in aantrekkelijkheid met massa’s andere sites die als het even kan nóg aantrekkelijker willen zijn dan wij. Weet iemand het?
Hier is waar je mijn facebook-profiel kunt vinden.

LibraryThing

Dit is absoluut zeker de allerleukste ontdekking wat Web2.0 betreft.  Ik heb meteen een pak boeken ingevoerd (fluitje van een cent!), en ben in de wolken met de leestips die ik krijg …

een web2.0 site

Mooi weer vandaag, dus ik heb een uitgebreide zoektocht opgezet van de éne web2.0-toepassing naar de andere, met als gids Web 2.0 directory.  Leuke dingen gevonden, die ik in de toekomst zeker zal gebruiken.  Eén ervan is ColorBlender.com.

Verder zal ik ongetwijfeld een vurige fan worden van slideshare en slidecast.  Ik kan niet wachten om daarmee te beginnen. 

Tenslotte ook nog wat rondgestruind bij Twitter, en me er even hard aan geërgerd als aan al de nonsens en non-informatie op face-book.  Niets voor mij.  Ik heb wel genoten van De kracht van Twitter: ik leg het nog een keer uit  (presentatie van Erwin Blom): ik snap nu wel zo’n beetje wat mensen er wel leuk kunnen aan vinden.

YouTube

Ik houd niet van televisiekijken en van film, en dus ook niet van YouTube. Het enige wat ik wel leuk vind is filmpjes maken en monteren en ze op YouTube gooien.  Een erg leuk en gebruiksvriendelijk programma voor videobewerking is Corel VideoStudio Pro X2; kost zo’n 80 €.  Zeker de aanschaf waard voor elke bib die zelf filmpjes op het internet wil zetten.
Toch een leuke:

podcast

Friedl op de achtergrond, binnengehaald via Google Reader, en dan een blogbericht schrijven.  Meer moet dat niet zijn.  En op vakantie de radioboeken van DeBuren op de iPod via iTunes. Ik vind podcasts superleuk omdat je naar je radioprogramma’s kunt luisteren als het je uitkomt, en niet als ze uitgezonden worden.  Ik denk dat bibliotheken nog te weinig gebruik maken van podcasting om hun auteurslezingen, interviews, enz. te verspreiden.